Niektóre rzeczy dzieją się naprawdę 

zbyt banalnie w wierszach, we mnie

przecież byłam wtedy i płakałam idąc

i dworzec był prawdziwy i chłód na peronach.

I to że odszedł (kolejny truizm) i myślenie

czekanie na wieczną bezsenność.

Milczenie, bo przecież nie mogłam już w nic

uwierzyć i torba plącząca się między nogami.

Płakałam i mokry był świat tego dnia.

Wskazywałam palcem- bilet, drożdżówka,

obwarzanek- tak, to znowu był Kraków

i ten sam odjazd o ósmej czterdzieści



Niektóre rzeczy dzieją się naprawdę 

zbyt banalnie w wierszach

we mnie